Baharın adını çok duydum,
ama bana hep başka mevsimler düştü.

İnsan alışıyor sanıyor,
oysa sadece susmayı öğreniyor.

​

İçimde bir yer vardı,
herkesin bilmediği bir yer;
ne kadar sustuysam
o kadar konuşan.

​

Karanlık uzun sürdü,
uzadıkça insan kendini
zamanla karıştırıyor;
geçen gün müydü, ben miydim?

​

Beklemek sandığımız şey,
aslında tutunmaktı hayata,
düşmemek için
kalbin kenarına tutunmak.

​

Ve tam da orada—
hiç güçlü hissetmediğim bir anda
bir şey oldu.

Büyük bir şey değil,
ama içimi yerinden oynatan;
ilk kez içten gelen
bir nefes gibi.

​

Sevinç öyle geldi bana,
koşarak değil,
ama gittiği her yerde
ışık bırakarak.

​

Ve şimdi,
içimde bir yer var
adını koymadan sevinen;
hiçbir şarta bağlanmadan
“iyi ki” diyebilen.

​

Sevinç

utangaç bir misafir değil artık,
kapıyı çalıp beklemiyor.
İçeri giriyor,
ayakkabılarını çıkarıp
kalıyor.

​

Her odayı dolaşıyor,
karanlık köşelere dokunuyor,
unuttuğum pencereleri açıyor.

​

Bahar

geç kalmış bir mevsim değil;
ben hazır olduğumda gelen
tam vaktinde bir mucize.

​

Şimdi kalbimin ortasında duruyor,
sessiz ama sarsılmaz.

​

Ve ben—
bunca suskunluktan,
bunca içe kapanıştan sonra
ilk kez kendime dönüp
yüksek sesle söylüyorum:

​

Yaşamak,

bütün yaralarına rağmen
ışığı seçmektir.