Bir nergis kokusu düştü gönlüme ansızın,

kıştan arta kalan bir bahar hatırası gibi.

 

Yıldızlardan süzülüp toprağa değmiş,

kardelenden çekilmiş,

bahar sana gülümsemişti sanki.

​

Saçlarımı okşadığında

ruhum ayrılır yerinden,

seninkinin yanına durur sessizce.

​

Bir hu yükselirse göklere,

ben âlemleri dolanırım

deli, daha deli, daha divane.

​

Sevda…

​

Neredesin sevda, neredesin?

Hangi âlemlerde gezersin,

hangi rüzgârda saklarsın sesini?

Özlettin kendini,

özlettin sevgini.

​

Yıllar geçti, dinmedi bu hasret,

kavuşmak fikri bile

insanı aceleye çağırıyor.

Ama duruyorum.

​

Beklemek de sevdanın bir hâli.

Kalbim suskun görünse de

içimde yürüyen bir çağrı var artık.

​

Zaman eğiliyor adının önünde,

sabır bile titriyor sana yaklaşırken.

Ve biliyorum—

hâlâ okşayacağım bir saç var benim.

​

Nergis kokulu yârim,

İnci tanem.   Annem.

​

Bir gün rüzgâr adını getirdiğinde,

gökyüzü yol olacak önümüze,

ben sana varacağım

hiç durmadan,

hiç eksilmeden,

sevdanın en diri yerinden.