SONU BAŞKA

​

Yol yorgunu adımlar, menzile ram kala,
Sorma ne hâldeyim, sorma bu yolda.
Bir harf fazla düştü, bir kelime noksan,
Yusuf’la kuyudaydım, duyan olmadı canan.

​

Kapanır kapılar ardında bin gam,
Ayrı düştü yollar, ne ben ne sen tam.
Haklıydın demeye dilim varmıyor,
Haksızdın demek de yetmiyor.

​

Kâğıt yandı, mürekkep aktı gitti suya,
Gönül bir, ömür bin… Sığmadı dünyaya.
Sözümüzün başında bir nazar vardı,
Sonu hüsranla bitti, kim anlardı?

​

Sonu başka çıktı diye başı yalan sayılır mı?
Ateş düştüğü yeri yakar, bu aşk sayılır mı?
Bir ömürlük menzildi, yarım kaldı hevesimiz,
Dünya bir yalan rüya, sessiz kaldı yeminimiz.

​

Gözden düşen damla bir âleme bedeldir,
Kâinat dediğin ucu dönen bir dildir.
Ezelden yazılmış bu alın yazısı,
Aklın kaldı bende, gönlümün sızısı.

​

Ne Şems’in sırrı kaldı ne Yunus’un dili,
Erişti bu vuslat, yazıldı ezelî.
Haklıydın demeye dilim varmıyor,
Haksızdın demek de yetmiyor.

​

Varlık ile yokluk arasında bir çizgi,
Ne silindi ruhtan ne de çıktı izi.
Vahdet gibi hepsi birdi oysa,
Seni bir tek gerçek sandım, ne yazık ki rüya.