KUZEY YILDIZIM

Seni sevmek,

​

içimde baharlar açtıran bahçeler gibi;
toprağına adımı bırakınca
çiçekler beni tanır.

Sabah serinliğinde bir kuş kanadı değmiş gibi
hafifler göğsüm.

​

Her filiz, kalbimin dilinden konuşur,
her koku, senden öğrenir içimde kalmayı.

Seni sevmek,

uzun kışları unutmak değil,
kışın ortasında bile
bir dalın yeşereceğine inanmak.

​

Donmuş saatlerin arasından
ılık bir vakit sızar, adınla;
zaman çözülür, sertliğini bırakır,
beklemek bile anlam bulur.

​

Kuzey yıldızım benim,

karanlıkta yol sormam artık.

Yönümü kaybettiğim her anda
sessizce yerini alırsın göğümde.

​

Bir iç ses gibi bilirim,
sen duruyorsun.

Ne fırtına korkutur beni,
ne de gece uzar.

Sana bakınca
acele etmiyor kalbim.

​

Aşk, bir telaş olmaktan çıkıyor,
derin bir emanet gibi
avuçlarımda ağırlaşıyor.

​

Sevgi, sesini yükseltmeden
yerleşiyor içime,
orada kalıyor.

Ben seni severken
dünya biraz yavaşlıyor.

​

Her şey olması gerektiği yerde duruyor.

Ve ben, ilk kez,
tam olarak
ışığa doğru bakıyorum.

Kalbim, artık yol sormuyor. 

​                                                      HATİCE GİDER