MENEKŞE
.png)
Bugün size bir menekşenin hikâyesini anlatmak istiyorum.
Menekşeyi yazarken aklımda hep o mahcup sevinç vardı. Hani insanın gönlünde sessizce büyüttüğü, bazen adını bile koyamadığı bir sevgi…
Benim menekşem yalnızca birine duyulan aşkı anlatmıyor.
İnsanın kendi gönlüne yaptığı yolculuğu, özünde keşfettiği sevgiyi, Yaradan’a duyduğu o derin ve sessiz muhabbeti de anlatıyor.
Biraz hicran, biraz vuslat, biraz şükür…
Aslında bir ömrü, o ömür boyunca türlü hâllere bürünen aşk...
Dilerim dinlerken herkes kendi gönlündeki menekşeye rastlar… 🤍
Ben bir menekşe sevdim gizlice,
Adını koyamadım, meftunum yine.
Ne bir gonca gül, ne mor menekşe,
Bir ben biliyordum, bir de gece.
Menekşe kokusu sinmiş akşama,
Bir mahcup yangın düşmüş ruhuma.
Âteş-i aşkınla külhan bu gönül,
Alevler içinde üşür bir ömür…
Gül gonca açarken bağrımda dert var,
Bülbülün ahında gizli bahar var.
Gönlümün koynunda saklı bir bahçe,
Dilimde mühürdür o yarım hece.
Ne senden vazgeçtim, ne sana varabildim.
Hicran dedim yetmedi. Vuslat diyemedim.
Menekşe büyüttüm, kimseye göstermedim.
Mevsim göçtü gitti, kokusu bende.
Adını koyamadan seni sevdim yine.
Ben bir menekşe sevdim gizlice,
Adını koyamadım, meftunum yine.
Ne bir gonca gül, ne mor menekşe,
Bir ben biliyordum, bir de gece.
Gururum bir kaledir, sevdam bir nehir,
Yıkılır kalbimde koca bir şehir.
Aklım dur dese de gönlüm ferman dinlemez,
İçimde bir kavga, hiç kimse bilmez.
Vaktin eli değmedi gönlümdeki bahara,
Bir menekşe ömrü sakladım yıllara.
Dikenler sarsa da gülün dalını,
Sitemle incitmedim geçen zamanı.
Şeb-i yeldâ geçer de sükût kalır,
Zamandan geriye bir ah kalır.
Dudağım bilmedi aşkın tadını,
Harfsiz bir duayla andım adını.
Ben bir menekşe sevdim gizlice,
Adını koyamadım, meftunum yine.
Ne bir gonca gül, ne mor menekşe,
Bir ben biliyordum, bir de gece.