BÜYÜ DE GEL

Bazı insanları tanırken ilk başta her şey normal görünür.

Sonra birkaç konuşma geçer.

Ses tonu değişir.
Cümlelerin tonu değişir.
Kendini ortaya koyma biçimi değişir.

​

Bir süre sonra karşındaki kişinin aynı kişi olmadığını düşünürsün. Ya da belki başından beri öyleydi; sadece bunu görmek için biraz zaman gerekiyordur.

​

“Büyü de Gel” tam olarak böyle bir davranış döngüsünden doğdu.

Aynı tavırların tekrar tekrar karşına çıkması, sınır koyduktan sonra aynı yere geri dönülmesi ve insanın sonunda “Ben bunu neden hâlâ açıklıyorum?” diye kendine sorması...

​

Bir noktadan sonra kızmak yerine başka bir şey geliyor:

​

Mesafe.

Şarkıdaki sözler de tam oradan çıktı.

“Önce bir hırsını yenmen lazım.”

“Biraz da kendine dönmen lazım.”

“Bana değil, kendine bakman lazım.”

Ve sonunda:

“Büyümen lazım.”

​

Bu şarkı bir hesaplaşmadan çok, bir sınır çizme hâli.

Bağırmadan.
Kırmadan.
Uzun uzun açıklamadan.

Sadece:

“Ben artık o eski yerde değilim. Sen hâlâ oradaysan, biraz büyü de gel.”