HİÇ ÇİÇEK AÇMADIM Kİ

Başkalarının gölgesinde büyümeyi bekledim,
Bir avuç bulut için gökyüzüne dilendim.

"Kurumuş bir dalsın" dediler, boyun eğdim;
Kendi toprağımın yabancısı, misafiriydim.

Her gelen bir yaprak kopardı ömrümden,
Ben hep bir el bekledim, tutsun diye elimden.

Ama fırtına koptu, saksı kırıldı nihayet.
Anladım; beklemek, kendime en büyük ihanet.

Yüzümü döndüm o karanlık, derin içime,
Baktım... Ne fırtınalar sığdırmışım kalbime.

Hiç çiçek açmadım ki ben bugüne kadar,
Sadece kök salıyordum, görmedi duvarlar.

Herkes beni soldu sandı, kurudu sandı;
Oysa içimdeki nehir sessizce uyandı.

Hiç çiçek açmadım ki...
Asıl mevsimim şimdi başlıyor.

Gözyaşım oldu toprağıma ilk can suyu,
Uyandırdım içimde yıllardır uyuyan derin kuyuyu.

Ne bir güneşe muhtacım artık, ne bir bağbana.

Kendi küllerimden doğmak yetiyor bana.

Artık emanet bahçelerin kapısını kapattım.

Kendi gökyüzümü kendi ellerimle yarattım.
Korkmuyorum kıştan, ayazdan, fırtınadan.

Hiç çiçek açmadım ki ben bugüne kadar,
Sadece kök salıyordum, görmedi duvarlar.

Herkes beni soldu sandı, kurudu sandı;
Oysa içimdeki nehir sessizce uyandı.

Hiç çiçek açmadım ki...
Asıl mevsimim şimdi başlıyor.