Baharın adını çok duydum,
ama bana hep başka mevsimler düştü.
İnsan alışıyor sanıyor,
oysa sadece susmayı öğreniyor.

İçimde bir yer vardı,
herkesin bilmediği bir yer;
ne kadar sustuysam
o kadar konuşan.

​

Karanlık uzun sürdü,
uzadıkça insan kendini
zamanla karıştırıyor;
geçen gün müydü, ben miydim?

​

Beklemek sandığımız şey,
aslında tutunmaktı hayata,
düşmemek için
kalbin kenarına tutunmak.

​

Ve tam da orada—
hiç güçlü hissetmediğim bir anda
yüreğimi yerinden oynatan;
susuz topraklara can veren  
bir nefes gibi.

​

Sevinç öyle geldi bana,
koşarak değil,
ama gittiği her yerde
ışık bırakarak.

Ve şimdi,
içimde bir yer var
adını koymadan sevinen;
hiçbir şarta bağlanmadan
“iyi ki” diyebilen.

​

Sevinç
utangaç bir misafir değil artık,
kapıyı çalıp beklemiyor.
İçeri giriyor,
ayakkabılarını çıkarıp
kalıyor.

Her odayı dolaşıyor,
karanlık köşelere dokunuyor,
unuttuğum pencereleri açıyor.

​

Bahar
geç kalmış bir mevsim değil;
ben hazır olduğumda gelen
tam vaktinde bir mucize.

Şimdi kalbimin ortasında duruyor,
sessiz ama sarsılmaz.

​

Ve ben—
bunca suskunluktan,
bunca içe kapanıştan sonra
ilk kez kendime dönüp
yüksek sesle söylüyorum:

​

Yaşamak,
bütün yaralarına rağmen
ışığı seçmektir.