​

Her hikâye büyük cümlelerle başlamaz.

Bazıları bir bakışta, bazıları hiç beklenmeyen bir anda kalbe düşen küçücük bir hisle başlar. Önce fark edilmez. Günler geçer, o his büyür, kelimelere dönüşür. Sonra bir gün, kendini bir şarkının içinde bulur.

Usulca, tam da böyle doğdu.

Hayat bazen bize en güzel duygularını sessizce getirir. Ne büyük bir gürültü vardır ne de gösterişli anlar... Sadece aynı gökyüzüne bakan iki insan, küçük bir tebessüm, içten söylenmiş birkaç cümle ya da rüzgârın taşıdığı tanıdık bir his...

Bu şarkıyı yazarken aklımda tek bir düşünce vardı: Sevginin en gerçek hâli çoğu zaman en sessiz hâlidir. İnsan hayatını değiştiren anlar bazen fark edilmeden gelir. Ama geriye dönüp baktığında, her şeyin o küçük anla başladığını anlarsın.

Belki sen de hayatında böyle bir an yaşamışsındır. Bir söz, bir bakış ya da hiç unutamadığın bir karşılaşma...

İşte Usulca, o anların şarkısı.

Şarkıyı dinlerken kendi hikâyenden bir parça bulmanı umut ediyorum. Çünkü bu şarkı yalnızca benim değil; kalbine sessizce dokunan her güzel duygunun hikâyesi.